Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii
Reżyseria:  Grażyna Kania
Przekład: Sława Lisiecka
Współpraca dramaturgiczna:  Paulina Skorupska
Scenografia i kostiumy:  Sabine Mader
Muzyka:  Dominik Strycharski
Reżyseria świateł:  Michał Głaszczka
Asystent reżysera:  Aleksandra Henglewska
Asystent scenografa i tłumacz:  Katarzyna Śmielska
Inspicjent:  Magdalena Matusewicz


Scena: Duża Scena


Obsada:
Piotr B. Dąbrowski /Abram/
Teresa Kwiatkowska /Barbara/
Anna Biernacik /Tonka/
Ewa Szumska /Maria/
Konrad Cichoń /Rovo/
Barbara Prokopowicz /Zenta/
Barbara Krasińska /Rzeźniczka/
Kornelia Trawkowska /Paula/
Piotr Kaźmierczak, Jakub Papuga /Volker, Georg/
Andrzej Szubski /Kostuch/
Tłumaczenie piosenki: Bogumiła Szachnowska
Opracowanie tłumaczenia i tekstu: Grażyna Kania
 
„Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii” Martina Sperra zapoczątkowały w połowie lat 60. w Niemczech falę „nowych dram ludowych". Autor został okrzyknięty wschodzącą gwiazdą niemieckiego teatru. W 1968 roku zagrał główną rolę w głośnej filmowej adaptacji „Scen myśliwskich…” w reżyserii Petera Fleischmanna.
 
„Sceny myśliwskie…” na przykładzie wiejskiej społeczności pokazują, w jaki sposób społeczeństwa, w imię obrony moralności i ukonstytuowanego stylu życia, mogą wytwarzać mechanizmy wykluczenia. A także, jak mogą się one umacniać i integrować poprzez obecność kogoś, kto zagraża utrzymaniu status quo. 

  
W dramacie Sperr pokazuje mieszkańców małej wsi, w której obecność tego, kto nie przystaje do reszty, pociągnęła za sobą sekwencję przemocy – nagonka na innego popchnęła tu niepełnosprawnego intelektualnie do samobójstwa, a homoseksualistę do morderstwa. Polowanie na ofiarę trwało tak długo, aż w końcu wzięła ona odwet, sama stając się myśliwym. 
 
Bohaterem Sperra jest społeczność oraz rządzące nią i wytwarzane przez nią prawa – intencją autora nie jest denuncjacja, ale próba rozpoznania mechanizmów. W 1967 roku Martin Sperr tłumaczył: „Chciałem pokazać, że człowiek może stać się przedmiotem nagonki w każdej sytuacji, jeśli tylko ktoś zechce tę nagonkę na niego prowadzić”. W spektaklu Grażyny Kani na przykładzie jednostkowej historii widzimy społeczny proces dyskryminowania, wyłączania ze wspólnoty i drogę do zbrodni moralnie usprawiedliwionej przez społeczność.
 
2016-09-03 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii
Reżyseria:  Grażyna Kania
Przekład: Sława Lisiecka
Współpraca dramaturgiczna:  Paulina Skorupska
Scenografia i kostiumy:  Sabine Mader
Muzyka:  Dominik Strycharski
Reżyseria świateł:  Michał Głaszczka
Asystent reżysera:  Aleksandra Henglewska
Asystent scenografa i tłumacz:  Katarzyna Śmielska
Inspicjent:  Magdalena Matusewicz


Scena: Duża Scena


Obsada:
Piotr B. Dąbrowski /Abram/
Teresa Kwiatkowska /Barbara/
Anna Biernacik /Tonka/
Ewa Szumska /Maria/
Konrad Cichoń /Rovo/
Barbara Prokopowicz /Zenta/
Barbara Krasińska /Rzeźniczka/
Kornelia Trawkowska /Paula/
Piotr Kaźmierczak, Jakub Papuga /Volker, Georg/
Andrzej Szubski /Kostuch/
Tłumaczenie piosenki: Bogumiła Szachnowska
Opracowanie tłumaczenia i tekstu: Grażyna Kania
 
„Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii” Martina Sperra zapoczątkowały w połowie lat 60. w Niemczech falę „nowych dram ludowych". Autor został okrzyknięty wschodzącą gwiazdą niemieckiego teatru. W 1968 roku zagrał główną rolę w głośnej filmowej adaptacji „Scen myśliwskich…” w reżyserii Petera Fleischmanna.
 
„Sceny myśliwskie…” na przykładzie wiejskiej społeczności pokazują, w jaki sposób społeczeństwa, w imię obrony moralności i ukonstytuowanego stylu życia, mogą wytwarzać mechanizmy wykluczenia. A także, jak mogą się one umacniać i integrować poprzez obecność kogoś, kto zagraża utrzymaniu status quo. 

  
W dramacie Sperr pokazuje mieszkańców małej wsi, w której obecność tego, kto nie przystaje do reszty, pociągnęła za sobą sekwencję przemocy – nagonka na innego popchnęła tu niepełnosprawnego intelektualnie do samobójstwa, a homoseksualistę do morderstwa. Polowanie na ofiarę trwało tak długo, aż w końcu wzięła ona odwet, sama stając się myśliwym. 
 
Bohaterem Sperra jest społeczność oraz rządzące nią i wytwarzane przez nią prawa – intencją autora nie jest denuncjacja, ale próba rozpoznania mechanizmów. W 1967 roku Martin Sperr tłumaczył: „Chciałem pokazać, że człowiek może stać się przedmiotem nagonki w każdej sytuacji, jeśli tylko ktoś zechce tę nagonkę na niego prowadzić”. W spektaklu Grażyny Kani na przykładzie jednostkowej historii widzimy społeczny proces dyskryminowania, wyłączania ze wspólnoty i drogę do zbrodni moralnie usprawiedliwionej przez społeczność.
 
2016-09-04 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii
Reżyseria:  Grażyna Kania
Przekład: Sława Lisiecka
Współpraca dramaturgiczna:  Paulina Skorupska
Scenografia i kostiumy:  Sabine Mader
Muzyka:  Dominik Strycharski
Reżyseria świateł:  Michał Głaszczka
Asystent reżysera:  Aleksandra Henglewska
Asystent scenografa i tłumacz:  Katarzyna Śmielska
Inspicjent:  Magdalena Matusewicz


Scena: Duża Scena


Obsada:
Piotr B. Dąbrowski /Abram/
Teresa Kwiatkowska /Barbara/
Anna Biernacik /Tonka/
Ewa Szumska /Maria/
Konrad Cichoń /Rovo/
Barbara Prokopowicz /Zenta/
Barbara Krasińska /Rzeźniczka/
Kornelia Trawkowska /Paula/
Piotr Kaźmierczak, Jakub Papuga /Volker, Georg/
Andrzej Szubski /Kostuch/
Tłumaczenie piosenki: Bogumiła Szachnowska
Opracowanie tłumaczenia i tekstu: Grażyna Kania
 
„Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii” Martina Sperra zapoczątkowały w połowie lat 60. w Niemczech falę „nowych dram ludowych". Autor został okrzyknięty wschodzącą gwiazdą niemieckiego teatru. W 1968 roku zagrał główną rolę w głośnej filmowej adaptacji „Scen myśliwskich…” w reżyserii Petera Fleischmanna.
 
„Sceny myśliwskie…” na przykładzie wiejskiej społeczności pokazują, w jaki sposób społeczeństwa, w imię obrony moralności i ukonstytuowanego stylu życia, mogą wytwarzać mechanizmy wykluczenia. A także, jak mogą się one umacniać i integrować poprzez obecność kogoś, kto zagraża utrzymaniu status quo. 

  
W dramacie Sperr pokazuje mieszkańców małej wsi, w której obecność tego, kto nie przystaje do reszty, pociągnęła za sobą sekwencję przemocy – nagonka na innego popchnęła tu niepełnosprawnego intelektualnie do samobójstwa, a homoseksualistę do morderstwa. Polowanie na ofiarę trwało tak długo, aż w końcu wzięła ona odwet, sama stając się myśliwym. 
 
Bohaterem Sperra jest społeczność oraz rządzące nią i wytwarzane przez nią prawa – intencją autora nie jest denuncjacja, ale próba rozpoznania mechanizmów. W 1967 roku Martin Sperr tłumaczył: „Chciałem pokazać, że człowiek może stać się przedmiotem nagonki w każdej sytuacji, jeśli tylko ktoś zechce tę nagonkę na niego prowadzić”. W spektaklu Grażyny Kani na przykładzie jednostkowej historii widzimy społeczny proces dyskryminowania, wyłączania ze wspólnoty i drogę do zbrodni moralnie usprawiedliwionej przez społeczność.
 
2016-09-06 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Drugi Spektakl

Reżyseria: Anna Karasińska
Ruch sceniczny: Magdalena Ptasznik
Występują: Agnieszka Findysz, Monika Roszko (gościnnie), Małgorzata Peczyńska (gościnnie), Katarzyna Węglicka (gościnnie), Mariusz Adamski, Przemysław Chojęta, Michał Kaleta, Wojciech Kalwat, Paweł Siwiak, Wiesław Zanowicz
 
Czym jest doświadczenie teatralnej wspólnoty, wspólnoty widzów i aktorów – jak uzyskać przepływ energii między sceną a publicznością? Jak sprowokować wyobraźnię widza? Od czego zależy percepcja spektaklu? Twórcy Drugiego spektaklu stawiają pytanie o metateatralność, na które naturalnie nie udzielą odpowiedzi.

Premiera: 13-05-2016
Scena: Malarnia
Czas trwania: 1 godzina 10 minut

 

Recenzje

„Drugi spektakl” to dość specyficzny eksperyment teatralny, przedstawienie balansujące gdzieś pomiędzy spektaklem a happeningiem. To rodzaj sztuki, w której światło gaśnie dopiero w końcowej scenie, pozwalając przez ponad godzinę utrzymać kontakt wzrokowy aktora z widzem. Obaj stają się zatem mocno zaangażowanymi uczestnikami owego spektaklu. Granica pomiędzy tym, co zaplanowane, zagrane, wyuczone a spontaniczną reakcją zostaje całkowicie zatarta. Każda ze stron jest widownią, podobnie jak każdy z widzów staje się aktorem.
Prowokacyjny sposób patrzenia na widza – bo to właśnie on staje się głównym bohaterem sztuki, przeobraża  się w autorefleksję na temat nas samych – bywalców sal teatralnych, przybierających z góry ustalone normy zachowań. Jak wejść do teatru, jak znaleźć właściwe miejsce, w jaki sposób usiąść, jak pokonać duszący kaszel w trakcie spektaklu, czy wreszcie jakimi oklaskami nagrodzić aktorów – to pytania, które padają z wnętrza Malarni Teatru Polskiego w Poznaniu. 
Marta Łuczkowska, www.swiatkultury.com.pl, 16.05.2016
 
 
„Drugi spektakl” Krasińskiej jest nie tylko jej drugim spektaklem, lecz także opowieścią o „drugim spektaklu”, który w teatrze zawsze dzieje się na widowni. Karasińska, razem z zespołem aktorów na początku pokazują instruktaż "jak zachowywać się w teatrze". (...) Te krótkie i dowcipne scenki stają się w pewnym momencie niebezpieczną grą z widzami. Widać, że aktorzy w portretowaniu poszczególnych gestów zaczynają naśladować publiczność. (...) Anna Karasińska znów pokazała, że potrafi świetnie operować teatralnością i przypatrywać się mechanizmom działania sceny. Jej spektakle są skromne i bezpretensjonalne, a jednocześnie widać w nich namysł nad samym sensem uprawiania sztuki. Reżyserka razem z Magdaleną Ptasznik, odpowiedzialną za ruch sceniczny, potrafiła wydobyć z aktorów perfekcyjne rozgrywanie najdrobniejszych gestów. Każde z aktorów zaznacza swoją odrębność, a jednocześnie widać, jak potrafią się zjednoczyć jako zespół i wspólnie, bez gwiazdorstwa i szarży, pracować na finałowy efekt przedstawienia. 
Stanisław Godlewski, „Gazeta Wyborcza”, 16.05.2016
 

Jeszcze nigdy nie widziałem artystów poznańskiego Teatru Polskiego w takiej formie. Karasińska buduje minimalistyczne przedstawienie na precyzyjnych, drobnych gestach. Na skupieniu, zmyśle obserwacji i umiejętności perfekcyjnego operowania szczegółem. No i na kpinie z teatralnego snobizmu. Druga połowa „Drugiego spektaklu” to gra w wyzwania: „chcę coś poczuć", „chcę zobaczyć coś o...”. Aktorzy kolejno wchodzą między publiczność. Sytuacja stopniowo się zagęszcza, a oczekiwania stają trudne do spełnienia.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”, 27.05.2016 


2016-09-07 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET
Drugi Spektakl

Reżyseria: Anna Karasińska
Ruch sceniczny: Magdalena Ptasznik
Występują: Agnieszka Findysz, Monika Roszko (gościnnie), Małgorzata Peczyńska (gościnnie), Katarzyna Węglicka (gościnnie), Mariusz Adamski, Przemysław Chojęta, Michał Kaleta, Wojciech Kalwat, Paweł Siwiak, Wiesław Zanowicz
 
Czym jest doświadczenie teatralnej wspólnoty, wspólnoty widzów i aktorów – jak uzyskać przepływ energii między sceną a publicznością? Jak sprowokować wyobraźnię widza? Od czego zależy percepcja spektaklu? Twórcy Drugiego spektaklu stawiają pytanie o metateatralność, na które naturalnie nie udzielą odpowiedzi.

Premiera: 13-05-2016
Scena: Malarnia
Czas trwania: 1 godzina 10 minut

 

Recenzje

„Drugi spektakl” to dość specyficzny eksperyment teatralny, przedstawienie balansujące gdzieś pomiędzy spektaklem a happeningiem. To rodzaj sztuki, w której światło gaśnie dopiero w końcowej scenie, pozwalając przez ponad godzinę utrzymać kontakt wzrokowy aktora z widzem. Obaj stają się zatem mocno zaangażowanymi uczestnikami owego spektaklu. Granica pomiędzy tym, co zaplanowane, zagrane, wyuczone a spontaniczną reakcją zostaje całkowicie zatarta. Każda ze stron jest widownią, podobnie jak każdy z widzów staje się aktorem.
Prowokacyjny sposób patrzenia na widza – bo to właśnie on staje się głównym bohaterem sztuki, przeobraża  się w autorefleksję na temat nas samych – bywalców sal teatralnych, przybierających z góry ustalone normy zachowań. Jak wejść do teatru, jak znaleźć właściwe miejsce, w jaki sposób usiąść, jak pokonać duszący kaszel w trakcie spektaklu, czy wreszcie jakimi oklaskami nagrodzić aktorów – to pytania, które padają z wnętrza Malarni Teatru Polskiego w Poznaniu. 
Marta Łuczkowska, www.swiatkultury.com.pl, 16.05.2016
 
 
„Drugi spektakl” Krasińskiej jest nie tylko jej drugim spektaklem, lecz także opowieścią o „drugim spektaklu”, który w teatrze zawsze dzieje się na widowni. Karasińska, razem z zespołem aktorów na początku pokazują instruktaż "jak zachowywać się w teatrze". (...) Te krótkie i dowcipne scenki stają się w pewnym momencie niebezpieczną grą z widzami. Widać, że aktorzy w portretowaniu poszczególnych gestów zaczynają naśladować publiczność. (...) Anna Karasińska znów pokazała, że potrafi świetnie operować teatralnością i przypatrywać się mechanizmom działania sceny. Jej spektakle są skromne i bezpretensjonalne, a jednocześnie widać w nich namysł nad samym sensem uprawiania sztuki. Reżyserka razem z Magdaleną Ptasznik, odpowiedzialną za ruch sceniczny, potrafiła wydobyć z aktorów perfekcyjne rozgrywanie najdrobniejszych gestów. Każde z aktorów zaznacza swoją odrębność, a jednocześnie widać, jak potrafią się zjednoczyć jako zespół i wspólnie, bez gwiazdorstwa i szarży, pracować na finałowy efekt przedstawienia. 
Stanisław Godlewski, „Gazeta Wyborcza”, 16.05.2016
 

Jeszcze nigdy nie widziałem artystów poznańskiego Teatru Polskiego w takiej formie. Karasińska buduje minimalistyczne przedstawienie na precyzyjnych, drobnych gestach. Na skupieniu, zmyśle obserwacji i umiejętności perfekcyjnego operowania szczegółem. No i na kpinie z teatralnego snobizmu. Druga połowa „Drugiego spektaklu” to gra w wyzwania: „chcę coś poczuć", „chcę zobaczyć coś o...”. Aktorzy kolejno wchodzą między publiczność. Sytuacja stopniowo się zagęszcza, a oczekiwania stają trudne do spełnienia.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”, 27.05.2016 


2016-09-08 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET
Krakowiacy i Górale
Wojciech Bogusławski,reż. Michał Kmiecik

„Krakowiacy i Górale” w 1794 roku wywołali rewolucję. „Krakowiacy i Górale” w 2015 roku będą o rewolucji. Po przeszło dwustu dwudziestu latach w mocy pozostają pytania o równość i braterstwo, które brał na sztandary Kościuszko, i które stały u początków polskiej nowoczesności. Ciągle warto pytać o zgodę, do której wzywał Bogusławski – czy aby nazbyt prędko nie unieważnia ona istniejących napięć społecznych? Trzeba wreszcie zapytać o możliwość rewolucji – czy każda musi się kończyć tak samo: stosem trupów i klęską pięknych ideałów?
 
MNEMOZYNE
Instalacja czynna podczas spektaklu Krakowiacy i Górale w dniach 25, 27, 28, 29 maja 2016 o godz. 19.00

 Mneomozyne to praca site-specific. Loża reprezentacyjna Teatru Polskiego w Poznaniu stanie się przestrzenią zmysłowego doświadczenia, co stanowi odwołanie do historii teatru, kiedy loże były miejscem spotkań towarzyskich i zmysłowych doznań – spożywano w nich pokarm i napoje, ubijano interesy, romansowano (by przypomnieć znakomitą scenę z Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy).
 
Doświadczając Mnemozyne, widz sam zadecyduje o intensywności przeżycia – będzie mógł rozsunąć bądź całkowicie zasłonić kurtynę zainstalowaną w loży. Zatracić się w granym w tym czasie spektaklu (Krakowiacy i górale w reżyserii Michała Kmiecika), bądź skupić się jedynie na zmyśle smaku i  powonienia: degustować napój i specjalnie stworzone na tę okazję praliny, doświadczać zapachu przywołującego odczucie pustki, kurzu, przepastnego archiwum. Instalacja będzie otwarta dla widzów także w ciągu dnia, poza wieczornymi przedstawieniami.
2016-09-09 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Drugi Spektakl

Reżyseria: Anna Karasińska
Ruch sceniczny: Magdalena Ptasznik
Występują: Agnieszka Findysz, Monika Roszko (gościnnie), Małgorzata Peczyńska (gościnnie), Katarzyna Węglicka (gościnnie), Mariusz Adamski, Przemysław Chojęta, Michał Kaleta, Wojciech Kalwat, Paweł Siwiak, Wiesław Zanowicz
 
Czym jest doświadczenie teatralnej wspólnoty, wspólnoty widzów i aktorów – jak uzyskać przepływ energii między sceną a publicznością? Jak sprowokować wyobraźnię widza? Od czego zależy percepcja spektaklu? Twórcy Drugiego spektaklu stawiają pytanie o metateatralność, na które naturalnie nie udzielą odpowiedzi.

Premiera: 13-05-2016
Scena: Malarnia
Czas trwania: 1 godzina 10 minut

 

Recenzje

„Drugi spektakl” to dość specyficzny eksperyment teatralny, przedstawienie balansujące gdzieś pomiędzy spektaklem a happeningiem. To rodzaj sztuki, w której światło gaśnie dopiero w końcowej scenie, pozwalając przez ponad godzinę utrzymać kontakt wzrokowy aktora z widzem. Obaj stają się zatem mocno zaangażowanymi uczestnikami owego spektaklu. Granica pomiędzy tym, co zaplanowane, zagrane, wyuczone a spontaniczną reakcją zostaje całkowicie zatarta. Każda ze stron jest widownią, podobnie jak każdy z widzów staje się aktorem.
Prowokacyjny sposób patrzenia na widza – bo to właśnie on staje się głównym bohaterem sztuki, przeobraża  się w autorefleksję na temat nas samych – bywalców sal teatralnych, przybierających z góry ustalone normy zachowań. Jak wejść do teatru, jak znaleźć właściwe miejsce, w jaki sposób usiąść, jak pokonać duszący kaszel w trakcie spektaklu, czy wreszcie jakimi oklaskami nagrodzić aktorów – to pytania, które padają z wnętrza Malarni Teatru Polskiego w Poznaniu. 
Marta Łuczkowska, www.swiatkultury.com.pl, 16.05.2016
 
 
„Drugi spektakl” Krasińskiej jest nie tylko jej drugim spektaklem, lecz także opowieścią o „drugim spektaklu”, który w teatrze zawsze dzieje się na widowni. Karasińska, razem z zespołem aktorów na początku pokazują instruktaż "jak zachowywać się w teatrze". (...) Te krótkie i dowcipne scenki stają się w pewnym momencie niebezpieczną grą z widzami. Widać, że aktorzy w portretowaniu poszczególnych gestów zaczynają naśladować publiczność. (...) Anna Karasińska znów pokazała, że potrafi świetnie operować teatralnością i przypatrywać się mechanizmom działania sceny. Jej spektakle są skromne i bezpretensjonalne, a jednocześnie widać w nich namysł nad samym sensem uprawiania sztuki. Reżyserka razem z Magdaleną Ptasznik, odpowiedzialną za ruch sceniczny, potrafiła wydobyć z aktorów perfekcyjne rozgrywanie najdrobniejszych gestów. Każde z aktorów zaznacza swoją odrębność, a jednocześnie widać, jak potrafią się zjednoczyć jako zespół i wspólnie, bez gwiazdorstwa i szarży, pracować na finałowy efekt przedstawienia. 
Stanisław Godlewski, „Gazeta Wyborcza”, 16.05.2016
 

Jeszcze nigdy nie widziałem artystów poznańskiego Teatru Polskiego w takiej formie. Karasińska buduje minimalistyczne przedstawienie na precyzyjnych, drobnych gestach. Na skupieniu, zmyśle obserwacji i umiejętności perfekcyjnego operowania szczegółem. No i na kpinie z teatralnego snobizmu. Druga połowa „Drugiego spektaklu” to gra w wyzwania: „chcę coś poczuć", „chcę zobaczyć coś o...”. Aktorzy kolejno wchodzą między publiczność. Sytuacja stopniowo się zagęszcza, a oczekiwania stają trudne do spełnienia.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”, 27.05.2016 


2016-09-10 17:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET
Krakowiacy i Górale
Wojciech Bogusławski,reż. Michał Kmiecik

„Krakowiacy i Górale” w 1794 roku wywołali rewolucję. „Krakowiacy i Górale” w 2015 roku będą o rewolucji. Po przeszło dwustu dwudziestu latach w mocy pozostają pytania o równość i braterstwo, które brał na sztandary Kościuszko, i które stały u początków polskiej nowoczesności. Ciągle warto pytać o zgodę, do której wzywał Bogusławski – czy aby nazbyt prędko nie unieważnia ona istniejących napięć społecznych? Trzeba wreszcie zapytać o możliwość rewolucji – czy każda musi się kończyć tak samo: stosem trupów i klęską pięknych ideałów?
 
MNEMOZYNE
Instalacja czynna podczas spektaklu Krakowiacy i Górale w dniach 25, 27, 28, 29 maja 2016 o godz. 19.00

 Mneomozyne to praca site-specific. Loża reprezentacyjna Teatru Polskiego w Poznaniu stanie się przestrzenią zmysłowego doświadczenia, co stanowi odwołanie do historii teatru, kiedy loże były miejscem spotkań towarzyskich i zmysłowych doznań – spożywano w nich pokarm i napoje, ubijano interesy, romansowano (by przypomnieć znakomitą scenę z Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy).
 
Doświadczając Mnemozyne, widz sam zadecyduje o intensywności przeżycia – będzie mógł rozsunąć bądź całkowicie zasłonić kurtynę zainstalowaną w loży. Zatracić się w granym w tym czasie spektaklu (Krakowiacy i górale w reżyserii Michała Kmiecika), bądź skupić się jedynie na zmyśle smaku i  powonienia: degustować napój i specjalnie stworzone na tę okazję praliny, doświadczać zapachu przywołującego odczucie pustki, kurzu, przepastnego archiwum. Instalacja będzie otwarta dla widzów także w ciągu dnia, poza wieczornymi przedstawieniami.
2016-09-10 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Drugi Spektakl

Reżyseria: Anna Karasińska
Ruch sceniczny: Magdalena Ptasznik
Występują: Agnieszka Findysz, Monika Roszko (gościnnie), Małgorzata Peczyńska (gościnnie), Katarzyna Węglicka (gościnnie), Mariusz Adamski, Przemysław Chojęta, Michał Kaleta, Wojciech Kalwat, Paweł Siwiak, Wiesław Zanowicz
 
Czym jest doświadczenie teatralnej wspólnoty, wspólnoty widzów i aktorów – jak uzyskać przepływ energii między sceną a publicznością? Jak sprowokować wyobraźnię widza? Od czego zależy percepcja spektaklu? Twórcy Drugiego spektaklu stawiają pytanie o metateatralność, na które naturalnie nie udzielą odpowiedzi.

Premiera: 13-05-2016
Scena: Malarnia
Czas trwania: 1 godzina 10 minut

 

Recenzje

„Drugi spektakl” to dość specyficzny eksperyment teatralny, przedstawienie balansujące gdzieś pomiędzy spektaklem a happeningiem. To rodzaj sztuki, w której światło gaśnie dopiero w końcowej scenie, pozwalając przez ponad godzinę utrzymać kontakt wzrokowy aktora z widzem. Obaj stają się zatem mocno zaangażowanymi uczestnikami owego spektaklu. Granica pomiędzy tym, co zaplanowane, zagrane, wyuczone a spontaniczną reakcją zostaje całkowicie zatarta. Każda ze stron jest widownią, podobnie jak każdy z widzów staje się aktorem.
Prowokacyjny sposób patrzenia na widza – bo to właśnie on staje się głównym bohaterem sztuki, przeobraża  się w autorefleksję na temat nas samych – bywalców sal teatralnych, przybierających z góry ustalone normy zachowań. Jak wejść do teatru, jak znaleźć właściwe miejsce, w jaki sposób usiąść, jak pokonać duszący kaszel w trakcie spektaklu, czy wreszcie jakimi oklaskami nagrodzić aktorów – to pytania, które padają z wnętrza Malarni Teatru Polskiego w Poznaniu. 
Marta Łuczkowska, www.swiatkultury.com.pl, 16.05.2016
 
 
„Drugi spektakl” Krasińskiej jest nie tylko jej drugim spektaklem, lecz także opowieścią o „drugim spektaklu”, który w teatrze zawsze dzieje się na widowni. Karasińska, razem z zespołem aktorów na początku pokazują instruktaż "jak zachowywać się w teatrze". (...) Te krótkie i dowcipne scenki stają się w pewnym momencie niebezpieczną grą z widzami. Widać, że aktorzy w portretowaniu poszczególnych gestów zaczynają naśladować publiczność. (...) Anna Karasińska znów pokazała, że potrafi świetnie operować teatralnością i przypatrywać się mechanizmom działania sceny. Jej spektakle są skromne i bezpretensjonalne, a jednocześnie widać w nich namysł nad samym sensem uprawiania sztuki. Reżyserka razem z Magdaleną Ptasznik, odpowiedzialną za ruch sceniczny, potrafiła wydobyć z aktorów perfekcyjne rozgrywanie najdrobniejszych gestów. Każde z aktorów zaznacza swoją odrębność, a jednocześnie widać, jak potrafią się zjednoczyć jako zespół i wspólnie, bez gwiazdorstwa i szarży, pracować na finałowy efekt przedstawienia. 
Stanisław Godlewski, „Gazeta Wyborcza”, 16.05.2016
 

Jeszcze nigdy nie widziałem artystów poznańskiego Teatru Polskiego w takiej formie. Karasińska buduje minimalistyczne przedstawienie na precyzyjnych, drobnych gestach. Na skupieniu, zmyśle obserwacji i umiejętności perfekcyjnego operowania szczegółem. No i na kpinie z teatralnego snobizmu. Druga połowa „Drugiego spektaklu” to gra w wyzwania: „chcę coś poczuć", „chcę zobaczyć coś o...”. Aktorzy kolejno wchodzą między publiczność. Sytuacja stopniowo się zagęszcza, a oczekiwania stają trudne do spełnienia.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”, 27.05.2016 


2016-09-11 17:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET
Krakowiacy i Górale
Wojciech Bogusławski,reż. Michał Kmiecik

„Krakowiacy i Górale” w 1794 roku wywołali rewolucję. „Krakowiacy i Górale” w 2015 roku będą o rewolucji. Po przeszło dwustu dwudziestu latach w mocy pozostają pytania o równość i braterstwo, które brał na sztandary Kościuszko, i które stały u początków polskiej nowoczesności. Ciągle warto pytać o zgodę, do której wzywał Bogusławski – czy aby nazbyt prędko nie unieważnia ona istniejących napięć społecznych? Trzeba wreszcie zapytać o możliwość rewolucji – czy każda musi się kończyć tak samo: stosem trupów i klęską pięknych ideałów?
 
MNEMOZYNE
Instalacja czynna podczas spektaklu Krakowiacy i Górale w dniach 25, 27, 28, 29 maja 2016 o godz. 19.00

 Mneomozyne to praca site-specific. Loża reprezentacyjna Teatru Polskiego w Poznaniu stanie się przestrzenią zmysłowego doświadczenia, co stanowi odwołanie do historii teatru, kiedy loże były miejscem spotkań towarzyskich i zmysłowych doznań – spożywano w nich pokarm i napoje, ubijano interesy, romansowano (by przypomnieć znakomitą scenę z Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy).
 
Doświadczając Mnemozyne, widz sam zadecyduje o intensywności przeżycia – będzie mógł rozsunąć bądź całkowicie zasłonić kurtynę zainstalowaną w loży. Zatracić się w granym w tym czasie spektaklu (Krakowiacy i górale w reżyserii Michała Kmiecika), bądź skupić się jedynie na zmyśle smaku i  powonienia: degustować napój i specjalnie stworzone na tę okazję praliny, doświadczać zapachu przywołującego odczucie pustki, kurzu, przepastnego archiwum. Instalacja będzie otwarta dla widzów także w ciągu dnia, poza wieczornymi przedstawieniami.
2016-09-11 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
DR@CULA.Vagina dentana
Agata Biziuk, Agnieszka Makowska, reż. Agata Biziuk
Bohaterką historii jest Ala – nastolatka, która przekracza próg inicjacji. Zanim jednak zdmuchnie urodzinowe świeczki przejdzie przez osobliwy labirynt postaci, w którym spotka pomocników i mentorów, ale też natrafi na kilka pułapek. Wejście w tę opowieść wymaga od widzów zgody na skrępowanie i wyssanie…
Współcześnie mit wampira jest na naszych oczach pożerany przez nowomediowe zachowania ludzkie. Wysysanie sensów w nowomowie internetowej lub kuszenie obietnicami wiecznego piękna to punkty wyjścia dla spektaklu. Motyw wampiryzmu zostaje przez twórców przepuszczony przez takie zjawiska jak konsumpcjonizm, komercja i popkultura.
2016-09-13 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Galeria,
KUP BILET
DR@CULA.Vagina dentana
Agata Biziuk, Agnieszka Makowska, reż. Agata Biziuk
Bohaterką historii jest Ala – nastolatka, która przekracza próg inicjacji. Zanim jednak zdmuchnie urodzinowe świeczki przejdzie przez osobliwy labirynt postaci, w którym spotka pomocników i mentorów, ale też natrafi na kilka pułapek. Wejście w tę opowieść wymaga od widzów zgody na skrępowanie i wyssanie…
Współcześnie mit wampira jest na naszych oczach pożerany przez nowomediowe zachowania ludzkie. Wysysanie sensów w nowomowie internetowej lub kuszenie obietnicami wiecznego piękna to punkty wyjścia dla spektaklu. Motyw wampiryzmu zostaje przez twórców przepuszczony przez takie zjawiska jak konsumpcjonizm, komercja i popkultura.
2016-09-14 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Galeria,
KUP BILET
Trojanki
Reżyseria:  Kamila Michalak
Przekład: Zygmunt Węclewski
Dramaturgia:  Barbara Klicka
Scenografia:  Karolina Fandrejewska
Kierownictwo muzyczne:  Lilianna Krych
Muzyka:  Marta Śniady
Ruch sceniczny:  Aurora Lubos
Reżyseria świateł:  Paulina Góral


Premiera: 4-03-2016
Scena: Duża Scena


Obsada:
Teresa Kwiatkowska /Hekabe/
Elwira Janasik/Olga Rusin /Kasandra/
Marcela Stańko /Andromacha/
Michał Kaleta /Taltybios/
Barbara Prokopowicz /Helena/
Andrzej Szubski /Menelaos/
Wojciech Kalwat /Posejdon/
Małgorzata Peczyńska /Atena/


W spektaklu wykorzystano również fragmenty „Trojanek według Eurypidesa” Jeana Paula Sartre'a w przekładzie Jerzego Lisowskiego.
 
Chór: Magdalena Bruszyńska, Anna Maria Gierczyńska, Aster Haile, Hanna Karasińska, Marta Kmieciak, Paulina Krupa, Barbara Krenz, Ewelina Lasota, Izabela Ostolska, Joanna Skorupska, Laura Stecka, Bożena Szczerbal, Agnieszka Wichłacz, Lajla Zaborowska

 
 
 „Trojanki” to opowieść o momencie nieheroicznym, o trwającej zawsze chwili pomiędzy wielkimi, historycznymi narracjami, pomiędzy kataklizmem a kataklizmem. Istotą tej opowieści jest poszukiwanie miejsca, czasu, sposobu na trwanie przy ofiarach. Na lament. Skoro wszystko wskazuje na to, że historia wcale się nie skończyła i wciąż nieubłaganie toczy się, pozostaje tylko nieodwracanie wzroku. Współodczuwanie jako jedyny wspólny wszystkim obrzęd.

„Trojanki” dzieją się w czasie, w którym piękni i zbrojni bohaterowie „Iliady” zakończyli już swoje potyczki, w którym Odyseusz nie wsiadł jeszcze na statek, by rozpocząć swoją pełną przygód podróż. Ten czas należy do opłakujących kobiet – tylko one, Trojanki, ocalały ze zdobytego miasta. Tylko one widzą jego ostateczny upadek. Ich losy zależą od wrogów i kapryśnych bóstw, zależą od wszystkich, tylko nie od nich samych.

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, ale kobieta – być może w sposób szczególny – nosi w sobie wojnę. Jej lament – skutecznie zagłuszany przez narracje o męstwie, przez kolejne newsy – zawsze towarzyszy śmierci. To ona staje przed wyzwaniem, czy i jak żyć dalej. Jej płacz rozlega się i zawsze i teraz: pod murami Troi, na wszystkich wojnach świata, nad brzegami Morza Śródziemnego, wszędzie gdzie wielka historia wyrzuca na brzeg kolejne trupy.
Barbara Klicka
 
 
(...) "Trojanki" w Polskim zrealizowane zostały z wielką wrażliwością - plastyczną, muzyczną, aktorską. Kontekst współczesny (Trojanki znajdują się w sytuacji uchodźczej) jest tylko jednym z poziomów, na jakich można spektakl oglądać. W zasadzie da się nawet nie zauważyć wzoru szaty Hekabe czy narzuconego na ramiona Andromachy koca termicznego. Zresztą to atrybuty uchodźców spod wszystkich szerokości i długości geograficznych. A nawet nie tyle uchodźców, a raczej rozbitków, ofiar katastrof, również społecznych.
Bardziej niż o odniesienia do konkretnych sytuacji, realizatorkom chodzi o uogólnienie, zmitologizowanie tych "nieheroicznych momentów historii", istniejących do tej pory gdzieś na skraju, poza widmem światła widzialnego, dostrzeganych tylko kątem oka przez Wielką Historię. O pokazanie, że powojenny lament jest tak powszechny jak sama wojna.
Natalia Grudzień / http://kultura.poznan.pl/
2016-09-17 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Trojanki
Reżyseria:  Kamila Michalak
Przekład: Zygmunt Węclewski
Dramaturgia:  Barbara Klicka
Scenografia:  Karolina Fandrejewska
Kierownictwo muzyczne:  Lilianna Krych
Muzyka:  Marta Śniady
Ruch sceniczny:  Aurora Lubos
Reżyseria świateł:  Paulina Góral


Premiera: 4-03-2016
Scena: Duża Scena


Obsada:
Teresa Kwiatkowska /Hekabe/
Elwira Janasik/Olga Rusin /Kasandra/
Marcela Stańko /Andromacha/
Michał Kaleta /Taltybios/
Barbara Prokopowicz /Helena/
Andrzej Szubski /Menelaos/
Wojciech Kalwat /Posejdon/
Małgorzata Peczyńska /Atena/


W spektaklu wykorzystano również fragmenty „Trojanek według Eurypidesa” Jeana Paula Sartre'a w przekładzie Jerzego Lisowskiego.
 
Chór: Magdalena Bruszyńska, Anna Maria Gierczyńska, Aster Haile, Hanna Karasińska, Marta Kmieciak, Paulina Krupa, Barbara Krenz, Ewelina Lasota, Izabela Ostolska, Joanna Skorupska, Laura Stecka, Bożena Szczerbal, Agnieszka Wichłacz, Lajla Zaborowska

 
 
 „Trojanki” to opowieść o momencie nieheroicznym, o trwającej zawsze chwili pomiędzy wielkimi, historycznymi narracjami, pomiędzy kataklizmem a kataklizmem. Istotą tej opowieści jest poszukiwanie miejsca, czasu, sposobu na trwanie przy ofiarach. Na lament. Skoro wszystko wskazuje na to, że historia wcale się nie skończyła i wciąż nieubłaganie toczy się, pozostaje tylko nieodwracanie wzroku. Współodczuwanie jako jedyny wspólny wszystkim obrzęd.

„Trojanki” dzieją się w czasie, w którym piękni i zbrojni bohaterowie „Iliady” zakończyli już swoje potyczki, w którym Odyseusz nie wsiadł jeszcze na statek, by rozpocząć swoją pełną przygód podróż. Ten czas należy do opłakujących kobiet – tylko one, Trojanki, ocalały ze zdobytego miasta. Tylko one widzą jego ostateczny upadek. Ich losy zależą od wrogów i kapryśnych bóstw, zależą od wszystkich, tylko nie od nich samych.

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, ale kobieta – być może w sposób szczególny – nosi w sobie wojnę. Jej lament – skutecznie zagłuszany przez narracje o męstwie, przez kolejne newsy – zawsze towarzyszy śmierci. To ona staje przed wyzwaniem, czy i jak żyć dalej. Jej płacz rozlega się i zawsze i teraz: pod murami Troi, na wszystkich wojnach świata, nad brzegami Morza Śródziemnego, wszędzie gdzie wielka historia wyrzuca na brzeg kolejne trupy.
Barbara Klicka
 
 
(...) "Trojanki" w Polskim zrealizowane zostały z wielką wrażliwością - plastyczną, muzyczną, aktorską. Kontekst współczesny (Trojanki znajdują się w sytuacji uchodźczej) jest tylko jednym z poziomów, na jakich można spektakl oglądać. W zasadzie da się nawet nie zauważyć wzoru szaty Hekabe czy narzuconego na ramiona Andromachy koca termicznego. Zresztą to atrybuty uchodźców spod wszystkich szerokości i długości geograficznych. A nawet nie tyle uchodźców, a raczej rozbitków, ofiar katastrof, również społecznych.
Bardziej niż o odniesienia do konkretnych sytuacji, realizatorkom chodzi o uogólnienie, zmitologizowanie tych "nieheroicznych momentów historii", istniejących do tej pory gdzieś na skraju, poza widmem światła widzialnego, dostrzeganych tylko kątem oka przez Wielką Historię. O pokazanie, że powojenny lament jest tak powszechny jak sama wojna.
Natalia Grudzień / http://kultura.poznan.pl/
2016-09-18 19:00 Teatr Polski w Poznaniu
Duża Scena, Teatr Polski w Poznaniu,
KUP BILET
Ojczyzna
Reżyseria:  Justyna Sobczyk
Dramaturgia:  Justyna Lipko-Konieczna
Scenografia i kostiumy:  Jakub Drzastwa
Muzyka:  Robert Piernikowski
Ruch sceniczny:  Janusz Orlik
Reżyseria świateł:  Justyna Łagowska


Premiera: 12-03-2016
Scena: Malarnia


Obsada:
Paweł Siwiak /Klocek/
Piotr B. Dąbrowski /Dom/
Ewa Szumska /Droga/
Mariusz Adamski /Pan Wojsko/
Barbara Krasińska /Mowa/
2016-09-21 10:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET
Ojczyzna
Reżyseria:  Justyna Sobczyk
Dramaturgia:  Justyna Lipko-Konieczna
Scenografia i kostiumy:  Jakub Drzastwa
Muzyka:  Robert Piernikowski
Ruch sceniczny:  Janusz Orlik
Reżyseria świateł:  Justyna Łagowska


Premiera: 12-03-2016
Scena: Malarnia


Obsada:
Paweł Siwiak /Klocek/
Piotr B. Dąbrowski /Dom/
Ewa Szumska /Droga/
Mariusz Adamski /Pan Wojsko/
Barbara Krasińska /Mowa/
2016-09-21 12:00 Teatr Polski w Poznaniu
Teatr Polski - Malarnia I,
KUP BILET

12 Następne